1900 . . . توهم لحظه ها
به نظر خودم این زیباترین شعریه که من گفتم البته نه من شاعرم نه ترانه سرای خوب اما گاهی اوقات مینویسم شاید به نظر شما این شعر شاید مفهومی نداره اما سرشار از مفهومه دلم میخواد همتون درباره ی این شعر هر نظری دارید بنویسید یا اگه شعری راجع به این دارین بنویسیدید که قسمتیش که در توهم که از منفی یک هست خونده شده به هر حال راز ۱۹۰۰ هم از همین جا هست از همین شعر کسی که مفهومشو بدون همه چیو فهمیده و کسی جز کامران نمیدونه . . . حتما نظرتون رو بنویسید.
.
یه درخشش ماه رو زمین
توی دنیای بلند مثه فریب
ز چه عطر بلند ما و زند
توی اغشته شدن شب مثه تب
یه زمستون ز خوابه خوش لحظه ها
که میموند زیبا مثه ماه
یه خواب از خوابه پرسه ها
یه تبسم از سوی چشم او
یک حرف تند و دریغ از ماه
در نیمه شبی از شبا
مثه گذر تند لحظه ها
میگذشت از کوچه ها و میسوزوند ترانه ها
منه بغض و دل و کینه
سوی اون تک و تنها
که کارم خطا شد بی هوا
. . . یه درخشش روی ماه رو زمین
توی دنیای بلند مثه فریب
توی باد تند غریب
ز سوی اون صدا ها
یه شب تلخ و تند و نهیب
که میسوزوند منو ترانــــــــه هاا ا ا ا ا ا ا ا ا ا .. . . ..
پایان
+ نوشته شده در دوشنبه چهاردهم دی ۱۳۸۸ ساعت 14:14 توسط M.B
|