خاکیان . . .
وشروع به خواندن میکنم . ..
زمین سرد است و ساکت
آسمان خاموش
نه بادی می وزد نه بارانی
درختان ُ سبز در دانه نهان گشتند
نه زوی کوه ، نه ابری نه دریایی!
زمینی پست و خشک
خالی ز هر جنبنده ای
تنها و بی کس
بی پرنده
بی نسیم
بی آب
بی دانه
فتاده گوشه ای از کهکشان
در انتظاری دور میچرخد !
سوال این است
که آدم هیچ پیدا نیست !
و ادم نیست
الا در بهشتی سبز و خوش . . شاداب و سرزنده
پر از نعمت ، عدالت
شادی و امد و تقوا
زیستگاه آدمی تنها!
به هر سو می رود
اینجا . . . و انجا . . این مکان . . .و ان مکان
هر میوه ای رنگی
گلی با بوی خوش
زیبا زهر نوعی
ز هر جایی
روان است
اب در بستر
صدای چهچه مرغان
نوای پیچش باد و نسیم
در برگ ان طوبی
که جان را می نوازد
نغمه ی زیبا و پر مهرش
طعامی خوش شرابی چو عسل
در نهر ها جاریست
همه زیبایی و لطف وطراوت
جایگاهیی امن
ولی آدم پریشان است
ز اندوه و غمی پنهان
روانش سخت بیمار است
***
بزرگ دادار یکتا بنگرد او را که تنها در خود و خویش است
و اکنون گاه لطف و مهربانی
بخشش وجود است
به قدرت افریند نیمه ی اورا !
* * *
و اینک آدم و حوا دو جسم و یک روان
شاد و بسی خوشدل
به هر سو میروند
سر مست از لطف خداوندی که تنهایی فقط
ذات خداوند است
* * *
پس چی شد؟
ابلیس چون آمد؟
چه افسونی چه فکری حیله ای افکند
تا احوا به دام افتاد؟
چرا حوا؟
و نه ادم !
پس چرا اینگونه شد؟!
گندم کجا بود؟
از کجا امد؟
و شاید سیب بود
از سرخی و خون و لجاجت!
منع خوردن حد و مرز آزادی نسبی!
یا اطاعت، پیروی
گردن نهادن بر کلام و نهی او
یا
آزمونی سست و ساده؟
*****
هر چه بود
اینک زمان قهر و تنبیه و مجازات است
قهر و تنبیه و مجازات
نیمه ای ان سوی لطف و مهربانی
بخشش و رحم است
وقت راندن طرد گشتن
از بهشت پر ز نعمت راحتی ، اسودگی
خوبی ، صفا
کوتاه مدت
از برای آدم و حوا
و پرسش
همچنان در جای خود باقی ست
چرا حوا؟
چرا گندم
چرا سیب و چرا ابلیس؟
چرا بی اذن وارد شد درون ان حریم پاک
چرا حوا به دام افتاد؟ چرا ادم موافق بود؟
و اکنون من کجایم؟
ما کجاییم؟
این همه بیداد و ظلم از چیست؟
این گناه مادر من بود
یا پدر
این گونه بی باک از جسارت
از عقوبت
چشم بر بست و بسی
غافل ز تلبیس و ریا
بار سفر را بست
و پرسش
همچنان باقی است
چرا حوا؟
و نه ادم!
و نه گندم نه سیب
تنها خطایی ، اشتباهی!
کنجکاوی
ذات انسان است!
و من در این معما خسته از تبعید
دنبال جوابی ساده می گردم.
گناهم چیست؟!!
پایان
ــ به افتخارشون
