درخت از کوچه ی پیرم که خسته از عبوره

عبوره باد گرمی که سرشار از غروره

غروره سخت و سردی که پوچ  وسرابه

سراب خشک و داغ راه که پایانش عذابه

. . . برگشتی نداره . . .

زمین افتاده ی دشتم که درگیره عبوره

غروره دیگه پر از ابری که غمگین و صبوره

صبورم بین گرد درگاه های نوره

خدای من چقدر دوره رویای روزی

لبریز  از شادی وسروره

سرشار از غروره

 .. منم دل . .

دلتنگ پاییزم که دیگه طاقت باریدنم نیست، میون نسل این طوفان اسیرمممممممممممممممممم . . . . . ممممممممم . ممممممممم . خـدا . . .. .  روزگار . . . طوفان . . . میون این  رسم این طوفان . . . مجنونی بیش .. . .    اسیرممممم . . .. . ا